Te enthousiast, of juist te rustig

Toen ik nog heel jong was maakte ik de vergissing door te denken dat mijn ene na mijn andere vriendje naar de huisarts moest omdat ze toch wel erg futloos waren in mijn ogen. Door het gebrek aan levenservaring ging ik teveel van mijzelf uit. Ik vond het heel normaal dat vier uren slaap per nacht genoeg was en dat veertig kilometer lopen energie gaf. Een wandeling van tien kilometer is leuk voor na je zestigste, dacht ik in mijn naïviteit. Wat al helemaal geweldig is, is gewoon niet slapen ‘s nachts en buiten naar de sterren kijken. Natuurlijk moet er de volgende dag weer gestudeerd of gewerkt worden, maar zo’n nacht geeft toch energie? Groot was dan ook mijn teleurstelling toen ik ooit met een potentieel vriendje één van mijn beruchte lange nachtwandelingen maakte.

We liepen om twee uur ‘s nachts in een natuurgebied en hij gaf toe blij te zijn dat ik naast hem liep, want we naderden een beruchte homo-ontmoetingsplaats. Hij werd een beetje angstig en wilde de arm om me heen slaan om zo duidelijk te maken heterofiel te zijn. Niets is dodelijker voor de romantiek dan een angstige vriend vond ik. Bovendien discrimineerde hij nu een groot deel van de mensen en dit vond ik ook niet bepaald fraai. Ik liep hier niet zelden alleen en mij was immers nog nooit wat overkomen. “De angstige mens sterft duizend doden”, was mijn kritiek. Mijn jongste zusje ging wel eens met mij op vakantie en ze gaf eerlijk toe na de vakantie altijd even lekker bij te kletsen met een vriendin. Beide dames hadden namelijk dezelfde vakantie perikelen in een iets andere vorm. Haar vriendin had een superactieve partner die uit elke dag drie wilde halen en stedentrips maakte die meer op survival-tochten leken. De dames begrepen elkaar goed en vonden dat vakantie ook bedoeld was om uit te rusten. En gelijk hebben ze. Gelukkig heeft het leven mij wijzer gemaakt en ben ik inmiddels tot het inzicht gekomen dat mensen die een normaal tempo hebben heus niet naar de huisarts moeten. Of ik adviezen heb voor mijn overenthousiaste medemens die op zoek is naar een partner? Ik kom ze namelijk best wel eens tegen.

Allereerst is het belangrijk om een stukje zelfkennis te ontwikkelen en juist de rust die andere mensen uitstralen te gaan waarderen. Ik ben heel blij dat ik geleerd heb om mijn enthousiasme niet meer aan anderen op te dringen. Je kunt iemand niet dwingen om oud en nieuw op het strand uit te zitten in een slaapzak wanneer deze ander iets minder van de zee houdt. Je kunt niet eisen dat een ander zijn of haar nachtrust 12 augustus gaat opofferen voor de meteorietenregen. Het is niet wijs om te denken precies te weten wat een ander voelt. Wat heeft dit met het internet daten te maken? Een heleboel. Ik zit af en toe glimlachend achter mijn computer enthousiaste profielen te lezen van partnerzoekende avonturiers die maar niet snappen waarom er toch zo weinig gereageerd wordt op hun profiel. Ik zal geen echte voorbeelden aanhalen (ivm de privacy) maar een paar zinnetje bedenken die de medemens kunnen afschrikken: Met de vrouw van mijn dromen wil ik bergbeklimmen en kanoën op woeste wateren. (schattig maar hoeveel vrouwen zouden dit echt leuk vinden). Met jou wil ik de wereld rondtrekken en van het leven een survival tocht maken. (ondertussen heeft de avonturier een kinderwens en weet niet dat een leuke 35 jarige vrouw dit leest en het profiel links laat liggen omdat ze niet weet hoe ze tijdens een wereldreis/survival tocht een gezin moet stichten). Het omgekeerde komt ook voor. De rustige mens die een ontzettend interessant karakter heeft, maar denkt dat het tijd wordt om te settelen en geborgenheid voorop stelt in zijn/haar profiel. Het lijkt mij fijn om samen te genieten van de rust en ‘s avonds een arm om me heen te hebben op de bank. Gezellig tv kijken of gewoon niets doen. Het lijkt me heerlijk om geen afspraken meer te hoeven maken en altijd iemand om me heen te hebben om tegen aan te kunnen praten over de problemen van de dag. (zou hij/zij dit nou echt menen:nooit meer een afspraak met vrienden??).

Gelukkig is het zo dat wij mensen sociale flexibele wezens zijn en in de loop van de tijd naar elkaar toe groeien. Ook zijn wij heel veelzijdig en bezitten we vaak tegengestelde karaktereigenschappen. De avonturier vindt het vaak heerlijk om ook een avond niets te hoeven en de huismus kan opleven door een keer uit het dagelijks ritme te stappen. Mijn advies is dan ook om jezelf geen etiket op te plakken maar een stukje vrijblijvendheid uit te stralen. Je kunt aangeven van sport te houden, maar dat je het ook heerlijk vindt om samen te koken en thuis te blijven. Ook is het raadzaam om tijdens je eerste mailcontact af te tasten wat die ander leuk vindt en hierop te reageren. Natuurlijk is het onmogelijk je eigen karakter te onderdrukken, maar door vanaf het begin een stuk empathie te tonen, zul je hele interessante mensen ontmoeten met totaal andere ideeën en gaat er misschien een wereld aan mogelijkheden voor je open.

Ontwerp ©Rick Devente