Migraine in het spookhuis  
   
Vanwege mijn diepe interesse in de parapsychologie (en misschien omdat ik het kosteloos doe), word ik af en toe ingeroepen wanneer mensen wanhopig en angstig zijn, omdat ze menen dat er entiteiten in hun huis zijn: dingen worden verschoven; lampen gaan aan en uit, enz.

Al verschillende keren was ik gebeld door een wanhopige dame die ’s nachts geen oog dichtdeed omdat er een hels lawaai op zolder was. Ze hoorde voetstappen, gekuch en heen en weer geschuif van oude troep die op zolder stond.

Overdag was het muisstil. Nu is het in misschien wel 96 van de 100 gevallen loos alarm is en ook hierbij had ik mijn twijfels.

Na vele smeekbeden, zwichtte ik. Ik nam mijn pyjama en tandenborstel in een tasje mee op weg naar het spookhuis. Ik was helemaal verbaasd over de angst die de vrouw had, haar enigszins hysterische aard en haar angstige man en nerveuze zoon van mijn leeftijd. De vrouw was ronduit slopend voor een hypersensitief medium :). Ze liet me geen minuut alleen, kwekte aan één stuk door en sprong van de hak op de tak. Ik voelde me toen ik er heen ging nog kiplekker, maar door deze onrustige vrouw ging het ellendig achter mijn linkeroor steken en zeuren. Oh help migraine.

Ze had shockerende ideeën. Ik moest van haar die nacht samen met zoonlief in één bed slapen. Geen haar op mijn hoofd die daaraan dacht. Ik was doodmoe van de vrouw en de zoon was al net zo nerveus.

Gelukkig kreeg ik een briljant idee. Ik zei dat het essentieel was dat ik sliep op de plaats des onheils om eventueel met de entiteiten te kunnen communiceren. Mijn gok was juist. Zoonlief stierf nog liever dan dat hij op zolder ging slapen. Toen het nog licht en veilig was, werd een matrasje naar zolder gebracht en ik was er in elk geval van verzekerd dat ze mij ’s nachts met rust zouden laten. De migraine zette door en ik had  geen zin om het deze mensen uit te leggen.

Gelukkig lag ik in mijn uppie op een stille aardedonkere zolder. Ik kon de ergste uren van de aanval alleen uitzieken. Die entiteiten interesseerden me niets meer en van mij mochten ze bij wijze van spreken naast mijn bed komen staan, als ze maar geen lawaai veroorzaakten. Middenin de nacht hoorde ik gekraak op de trap, de zolderdeur ging open, en mijn ergste vermoeden werd waarheid!

De hysterische vrouw kwam binnen met een fototoestel en knipte mij op de foto, tegen mijn wil. ‘Nu jij hier ligt, zei ze, durf ik wel naar de zolder’. Jij pakt ze wel aan. ”Wat enig die krullen van je op het kussen!” (??) Ik heb haar weggestuurd om een glas water met aspirine te halen en ik zei dat ik wilde slapen.

De volgende ochtend heb ik ze uitgelegd dat het geen parapsychologische kwestie was maar een psychologische. Door hun angst was hun fantasie op hol geslagen en hoorden ze dingen die er niet waren. Ik denk niet dat ze mij geloofden, want van een vriend hoorde ik later dat ze een groot Mariabeeld hebben aangeschaft.

Ontwerp ©Rick Devente